รัก อาจ ฆ่า เรา ได้

ทำไม

ไอ ไม่หยุดเลย แย่มาก

เคยไอจนหายใจไม่ทันมั้ย มันแย่มากอ่ะ

แถมจะอ้วกอีก

วันนี้ไม่รู้จะเขียนอะไร

เพราะไม่ได้ทำอะไรนอกจาก อ่านหนังสือ

อารมณ์หม่นหมอง เพียงเพราะ ฝน

เบื่ออากาศ

อยากปิดไดให้รู้แล้วรู้รอด

เพราะ

จุดประสงค์ที่เขียนไดนี้ เรื่อยๆมา คือ เพื่อ...เก็บอะไรบางอย่างไว้

แต่ตอนนี้ นอกจากจะเก็บไม่ได้แล้ว

ยังไม่มีเรื่องราวอะไร ของใคร และใคร ที่จะเขียน

นับวันไดยิ่งไร้สาระ

ไร้สาระกับเรื่องปกติทั่วไปของปอ

ไม่ใช่เรื่องที่เคยเขียนมา ก่อนหน้านี้

เหมือนเขียนนิยายซักเรื่องหน่ะ

มีตัวละคร มีสถานที่ มีบทบาท

แต่ในเมื่อไม่มีตัวละคร ไม่มีบทบาท ที่จะเขียนลงไป

นิยาย จะดำเนินไปได้ยังไง

จริงมั้ย

ยังมีอะไรในไดตอนเก่าๆ ที่เก็บซ่อนเอาไว้

ยังมีเรื่องราว ที่บางคนคิดไม่ถึง

ยังมีเรื่องราว ที่คนเขียนอยากจะเก็บไว้ และอยากลบออกไป

ลบ

delete

ไม่กล้าหรอก

จริงๆ ไม่กล้าหรอก

ยิ่งโต ยิ่งอ่อนแอ ยิ่งขี้ขลาด

เชื่อมั้ย?

ป.ล. อ่านหนังสือไม่ทันแน่นอน ย้าฮู

วันนี้เห็นพ่อ พ่อดูสบายดี หลังจากที่รู้ว่าป่วยมา แต่พ่อแก่ขึ้น

และแก่ขึ้น ทุกปี

พ่อที่ ทำให้เกิดมา

พ่อที่ ให้ใช้นามสกุล

พ่อที่ เคยอุ้มตอนเด็กๆ

แต่พ่อ ไม่เคยดูแล 

พ่อไม่เคยมาหา ไม่เคยถามไถ่ ไม่เคยมายุ่งเกี่ยวใดๆ

ก็ดีแล้ว เพราะ แม่ก็ยังสำคัญกว่าพ่อ

แต่แค่สงสัย ทำไม พ่อไม่เคยใส่ใจ

ไม่เครียดนะ ไปวัดกี่ครั้ง ก็เจอพ่อทุกครั้ง

แต่ไม่เคยทักทาย จะเดินเลี่ยงเสมอๆเมื่อเห็นพ่อ

เพราะ เพื่อแม่ เพื่อแม่ใหญ่

เค้าไม่อยากให้ ยุ่งเกี่ยวใดๆกับพ่อ

รู้นะ ว่าพ่อแอบมองอยู่ห่างๆ ก็แอบมองอยู่ห่างๆเหมือนกัน

มันมีอะไรบางอย่าง ผูกเราอยู่

ก็ยังกล้าเรียกเค้าว่าพ่อ ทั้งที่เค้าไม่ใส่ใจเรา

จริงๆก็ไม่อยากเรียกก็ไม่เคยมาดูแล

แต่บางอย่าง (ไม่รู้อะไร) มันทำให้เราต้องเรียกเค้าว่าพ่อ

เข้าใจคำว่าใส่ใจ มั้ย มันคือ การได้พูดคุยกัน

ถามไถ่ สารทุกข์สุกดิก 

ตอนเด็กๆ ประมาณ ตอนประถม เจอบ่อย

เจอกี่ที แอบไปร้องไห้ ไม่รู้ทำไม ต้องร้องไห้เหมือนกัน

ไม่ได้เรียกร้องอะไร

เค้าก็อยู่ส่วนเค้า เราก็อยู่ส่วนเรา ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันแล้ว

ก็เพื่อแม่

แค่อยากบอกว่า ขอบคุณที่ทำให้ได้เกิดมา แค่นี้ก็พอแล้ว

ไปเวียนเทียน นอกจากจะเจอคนข้างบนแล้ว

ก็เจอ หนุ่ม คนนึง

ที่ปอแอบชอบมาตั้งแต่ ประถม ฮ่าฮ่า

เค้าชื่ออะไรยังไม่รู้เลย รู้แต่ว่า เป็นญาติๆกัน บ้านอยู่ริมคลอง ตรงข้ามวัด

ตอนเด็กๆ ไปโรงเรียนต้องเดินผ่านบ้านเค้าบ่อยๆ

บางทีก็ได้เดิน ไปทางเดียวกัน ตามหลังเค้าไป

ตอนนี้พี่เค้าทำงานแล้ว แต่ก็ยังหล่อเหมือนเดิม

ต้องบอกว่าปลื้ม มากกว่า

เป็นแฟมิลี่แมน ขยันทำงาน หน้าตาดี ชอบทำบุญ

แต่เป็นเกย์หรือป่าวไม่รู้ ฮ่าฮ่า

ไปวัดกี่ที เจอพี่แกกะคุณแม่และคุณญาติๆ ทุกที

ติวหนังสือที่ หอแอ้ ว่าน

และต่อที่ภาค

ท๊อปติวให้ สุดๆอ่ะ ถ้าได้ เอ อัลกอกะโอเอนะ เลี้ยงข้าวท๊อปซัก สี่ มื้อเลย

ไม่สบายยังไม่หาย วันนี้ลืมกินยาทั้งวัน

หายเจ็บคอ แต่ ไอ ทั้งวันเลย ทรมาน

อาทิตย์หน้า แม่ใหญ่จะมาแว้ว

จะมีตังค์ใช้อีกแล้ว (ป๊ะ)

หลังสอบตั้งใจทำงานเหมือนเดิม สู้ๆ เพื่อเงิน ไปเที่ยว

ป.ล. ง่วงนอน อิ๊บอ๊าย

แง่ะ

อาการดีขึ้น แระ แต่เสียงนี่

ฮึ่ม

เช้าหาย บ่ายเป็น เย็นหนัก

เสียงเซ็กซี่ มาก

วันนี้ อามาบ้าน พูดอะไรกะอาซักอย่าง อาได้ยินอีกอย่าง

เสียงมัน แหบ หาย เหน่อ ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง

ตอนเย็นนั่งรถกลับบ้าน

บอกกะเป๋ารถเมล์ว่าจะลงไหน กระเป๋ารถเมล์ทำหน้าขำๆ

ก็ตอนแรกพูดไปแระไม่มีเสียงออกมาเลย ก็เลยพูดอีกที แหบๆ

โดดเรียนแคล

นั่งติว โอเอ กะเพื่อนที่ห้องสมุดภาค

วันนี้แหม่เสียดาย

เกือบได้กลับบ้านโดยไม่ต้องเสียค่ารถ

ว่าแต่

ถ้าปอจะกลับด้วยนี่ จะให้ปอกลับด้วยจริงหรอ

มะกลัวปอลาก พี่เข้าดง ทำอะไรมิดีมิร้ายหรอ ฮะ

ฮ่าฮ่า ล้อเล่น

ยาช่วงให้มีเสมหะน้อยลง

แต่ไม่ช่วยให้เสียงหายเซ็กซี่ หรือคอเจ็บ

คงต้องงดใช้สียง ถ้าอยากหายไวๆ

แต่

ให้คนพูดมาก งดใช้เสียง คง เป็นไปไม่ได้

เจ็บคอง่ะ

ไอด้วย

เซ็ง

มันเหนื่อยอ่ะเวลาไอ

วันนี้ ตอนกำลังเดินไปเรียน เจอพี่โรงเรียน เลยทัก

ปอ "พี่บอย หวัดดีค่ะ"

พี่บอย "คับ"

หอกเพื่อนพี่บอยตัวหนึ่ง "เฮ่ย บอย รู้จักหรอ"

แระปอก็เดินผ่านมา กำลังจะขึ้นลิฟ หอกพวกนั้นก็เดินมาขึ้นลิฟ

ปอ อยู่ในลิฟ กะ หอกหลายตัว

มันก็พูดขึ้นว่า "โห เด็กใหม่มึงหรอวะ บอย ไม่เห็นรู้จัก เปลี่ยนอีกแล้วนะ"

"บอยแม่งมีแต่ หญิง น่ารักๆหว่ะ" (คิดในใจ ขอบคุณ ชมกูใช่มั้ย)

"แฟนมึงหรอ" +/!%$&*@

ก่อนออกจากลิฟ ปอ "เฮงซวย!"

หอก

กูไม่พิศวาส

เจอวิศวะ ชอบ แซวมาเยอะ แต่วันนี้ หอกนี่ ปากดีจริงๆ

อยู่ตัวเดียวอ่ะไม่กล้า แหมอยู่กะเพื่อนนี่ปากหมาจริงๆ

หรือปกตินี่ก็ปากหมาอยู่แล้ววะ

เพราะวันนี้เป็นวันพุธ เรามาบริหารอารมณ์กันหน่อยดีกว่า

บางที การได้แอบมอง ก็ทำให้เรา ยิ้มได้

มากกว่า การได้พูดคุย

เพราะแอบมองเป็นการกระทำของเราฝ่ายเดียว

แต่พูดคุย เป็นการโต้ตอบ ระหว่างคนสองคน

ซึ่งอาจทำให้ เข้าใจผิดกันได้

ดังนั้น ช่วยมาให้แอบมองบ่อยๆหน่อยได้มั้ย

อยากแอบมอง

อารมณ์ดี นิดนึง

^^

ป.ล. ไม่ใช่โรคจิต

ป.ล.2 ระวังพี่ผู้หญิงไอทีที่นั่งข้างหน้านะ เค้าจะจีบอ่ะ

ป.ล.3 ปวดหลัง ทำห่าไรมาเนี่ย

ป.ล.4 เป็นห่วงเค้าอะดิ๊ แค่นี้ไม่ตาย

ป.ล.5 โรคจิตก็ได้

ป่วยงับ

มีไข้เป็นระยะๆ

ปวดหัวมึนๆทั้งวัน

เจ็บคอ โคตร

มีเสมหะ ไอ

รู้สึกอยากอ้วกในบางครั้ง

คิดว่า ไม่น่าจะเป็นอะไรมากกว่านี้

กลัวเป็นไข้เลือดออก

แล้วไข้เลือดออกมันเลือดออกตรงไหนบ้างง่ะ

คิดได้น้า

ยิ้มๆ

ไม่แฮปปี้นะช่วงนี้

ปัญหาเยอะ

เครียดได้อีก

ลืมเขียนไดเล่มเล็ก

ไม่ได้ลืมหรอก

ขี้เกียจ

นั่นไง

ที่ไม่อยากไปเจอผู้เจอคนก็เพราะเหตุนี้

มีเรื่องจนได้

กะใครรู้มั้ย

อาจารย์สอนดิจิม่อน

จริงๆ ไม่ใช่ปอกะอาจารย์หรอก มัน ไม่รู้แหะ

พอดี ปอไปอยู่ในเหตุการณ์

รู้แล้วหล่ะว่า อาจารย์จะขึ้น ก็เลยถอยออกมา ไม่ได้ไปเจรจา แต่ ได้ยินแล้วสะเทือนใจ

ความผิดของกุใช่มั้ยเนี่ยที่ไม่ยอมซื้อหนังสือเรียน

ความผิดของกุป่ะเนี่ยที่ งก ขอหนังสือเรียน ที่แพงมหาศาลของพี่รหัส

ความผิดของกุป่ะเนี่ย ที่ไปซื้อหนังสือเรียนไม่ทัน

ความผิดของกุใช่ป่ะที่ไม่รู้ว่า มิดเทอม อาจารย์จะให้ โอเพ่น

แระความผิดของกุอีกหรอ ที่ไม่รู้ว่า อาจารย์ไม่อนุญาตให้ใช้หนังสือที่ผ่านการ copy (หนังสือถ่ายเอกสาร)

หรือจะเป็นความผิดของกุวะ

ไม่ได้โทษว่าเป็นความผิดของใคร

แต่รู้ว่า he always true

แม้อาจารย์จะหล่อ แต่ หนูก็สะเทือนใจเหลือเกินกับคำพูดของอาจารย์ในวันนี้

หงุดหงิดอะไรมาหรือป่าวคะ

เครียดอ่านหนังสือไม่พอ ต้องมาเครียดกับการหาหนังสือเข้าห้องสอบ

สุดๆ ไปเลย

สุดๆ

ไปจำคำนี้มาจากไหน

แค่อยากระบายอะไรบ้าง

วันนี้ปวดหัวทั้งวัน จริงๆปวดมาตั้งแต่เมื่อวาน และเมื่อวันก่อน

ป่วย มั้ง

ไม่รู้จะเป็นหนักหรือว่านิดหน่อย

ภาวนาให้นิดหน่อยเพราะยังอยากอ่านหนังสือสอบ ยังอยากเข้าสอบ

เจ็บคอ อ้าปากแล้วเจ็บอีกแล้ว

ทอลซิลอักเสบมั้ง

เครียดนะ

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

ไม่มีอะไรได้มาโดยไม่พยายาม

สอบมิดเทอมครั้งนี้ คง ...

ไม่อยากคาดเดาเลยอ่ะ

กลัว

วันนี้วันจันทร์

ทำไม

แต่ก็ ปกตินี่

ดีแล้ว

พรุ่งนี้ยังดำเนินต่อไป

จะเป็นยังไง ไม่มีใครรู้

เพราะพรุ่งนี้ก็เป็นพรุ่งนี้

ไม่ใช่เมื่อวานที่ผ่านมาแล้ว

แม้วันนี้จะร้องไห้ แต่เดี๋ยวก็ผ่านไป

เป็นเมื่อวาน เป็นอดีต

วันนี้ยังไง ก็ยังยิ้มได้

ยิ้มหวานๆ

หวานมากๆเลย

หวานน้ำตาลหยดเลยนะเนี่ย

ยิ้มสวยๆ

ในโลกมันสดใส

สดใสกว่านี้

กว่านี้

กว่านี้อีก

รักเธอจัง ชีวิต

รักเธอเหมือนกัน คุณอีกชีวิตหนึ่ง

ป.ล. ขอให้มีอีกชีวิตทำให้อีกชีวิต มีความสุข

ป.ล.2 ห่า หงุดหงิดอิแปง เล่าเรื่องไปบู้หนังสือดิจิม่อน เจือกหัวเราะใส่กุ งอนแม่งแร่ว

มาอ้อน

น้องปอไม่สบายอ่ะค่ะ

แง้

เจ็บคอ

เมื่อยเนื้อเมื่อยตัว

ปวดหัว

ไอ

ใกล้สอบ น้องปอไม่สบาย

ซิกซิก T T

มาโอ๋น้องปอหน่อยสิ

เหงาจางเยย

คุณเหงาเหมือนหนูมั้ย

รักหนูมั้ย จะได้ไม่เหงา

พรุ่งนี้วันจันทร์

เป็นวันจันทร์ที่ไม่อยากให้มาถึง

เพราะไม่อยากไปเจอผู้เจอคน

อยากอยู่ คนเดียว คิดอะไรซักอย่าง

อ่านหนังสือเตรียมสอบก็ได้

ก็เหงา แต่ ไม่อยากเจออะไรวุ่นวาย

พยายามจะปิดตัวเองทุกวิถีทาง

ไม่รู้ทำไม ชั้นคิดอะไรของชั้นอยู่ฮะเนี่ย

ค่อนข้างเหนื่อย

กำลังหาว่า อะไรคือทุกข์ของตัวเอง

หรือปออาจจะทำตัวเองให้มีทุกข์เอง

แต่ปอก็ยังใช้ชีวิตของปออยู่ได้ปกตินะ

คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

เคยอยู่ได้ ก็น่าจะอยู่ต่อไปได้

เพราะ ไม่เข้มแข็งพอ

อ่อนแอเกินไป หรือ

ป.ล. พรุ่งนี้จะเจออะไร ก็จะขอเผชิญหน้ากับมัน

ป.ล.2 เข้มแข็งเพื่ออะไร อ่อนแอเพื่ออะไร

ป.ล.3 รักษาความดี ดุจดั่งเกลือรักษาความเค็ม

ป.ล.4 แม้ความหวังจะมีอยู่ริบหรี่ ก็ยังมีหวัง จะรอ

ป.ล.5 อย่าผลักไส

ป.ล.6 แต่ยังไงก็ขอให้คุณพบรักแท้ของคุณ จะได้ไม่เหงาไง นะ

ป.ล.7 กูยังมีชีวิตอยู่

ขอกะแด หน่อยได้ป่ะ

แอบดีใจมากมาย

น้องที่ภาคได้เป็นเฟรชชี่เกิร์ล กรี๊ดๆ

น้องแพร

น่ารัก สดใส ยิ้มสวย จิกเป็น อ๊ากกกกส์ น่ารัก

เอ๊ะ ตกลง ปอเป็นผู้หญิงใช่ป่ะเนี่ย สับสน 5555

ช่วงนี้ ผู้ชาย ไม่มอง มองแต่ผู้หญิงโดยเฉพาะ น้องๆเฟรชชี่ทั้งหลาย

น้องแพรน่ารักไม่ไหวแล้วอ่ะ

แต่ก็แอบเชียร์น้องมีเดีย น้องผึ้งมีเดีย น่ารักมากมาย

ถ้าเป็นผู้ชายน้าาาาา ไม่ปล่อยให้ลอยนวล เลย ฮ่าฮ๋า

ไอ่ปอบ้าไปแล้ว

ได้โน๊ตบุ๊คมาใหม่ เล่นแมร่งทั้งวัน

เห่อมากมาย

วันนี้ปอทำความสะอาดห้อง และซักผ้าห่ม

เอ่อ คือ ห้องมี มดมาป้วนเปี้ยน เกลียดมดดดดดดดด

ห้องสะอาด แต่มีมด ไม่รู้มันมายังไง

จาฆ่ามานนนนนนนนนนนนน

ไปเดินตลาด เจอผู้หญิงคนนึง อ๊ากกก สวยมาก

แถมใส่เสื้อเปิดไหล่ขาวๆ ใส่กระโปรงยีนส์สั้น เล่นซะ ผู้หญิงอย่างปอใจละลาย

แระก็เดินเตะก้อนหิน เจ็บมากอ่ะ ตอนแรกคิดว่าไม่เป็นไรมาก

ก้มลงดูอีกที อ๊ากกกกส์ เลือด รีบซื้อของ รีบกลับบ้าน

ล้างน้ำ อ๊ากกกกกกก แสบ

มดบุกห้อง

เกลียดๆๆๆๆ ไม่ไหวนะ

มันมายังไงว้า

วันนี้มีอะไรให้ทำมากมาย ดีจัง

ทุกข์อยู่ในใจ

วันนี้ดูอรหันต์ซัมเมอร์แล้วแบบว่า

กรี๊ด หลวงพี่ใบบุญ มากมาย

ไม่ไหวแระ ใจละลาย

ดูหนังเรื่องนี้แล้วนึกถึงหลวงพี่เมธ

เมื่อก่อน ตอนยังไม่บวชนะ ชวนปอเข้าวัดตลอด

อะไรดีๆ ชวนไปทำ

คุยโทรศัพท์นี่ คุยแต่เรื่อง ธรรมะ เรื่องจิตใจ ความคิดอะไรทำนองนี้

งี้แหละ จิตวิทยาชุมชน มก.

ถ้าปอไม่ทำงาน รณรงค์บุหรี่สมัย มอ ปลาย ก็คงไม่เจอหลวงพี่

ถ้าปอไม่อยากเรียนจิตวิทยา มก. ก็คงไม่ได้คุยกะหลวงพี่

กัลยาณมิตรที่ดี

แม้จะเป็นเวลาสั้นๆที่ได้ คุยกัน แต่ปอได้อะไรจากหลวงพี่เยอะแยะเลย

จะ สี่ ปี แระ ที่ได้รู้จักหลวงพี่

นมัสการค่ะ ^^

เมื่อวันไปเอาโน๊ตบุ๊ค รถแม่โดนรถคันอื่นถอยชน

แระก็นั่งรถเมล์มาพันธุ์ทิพย์ เสร็จนั่งรถมาเรียนต่อ

จำได้ว่าต้องนั่ง 140 แต่รอนานมาก เพื่อความแน่ใจ

เลยโทรหาพี่แมว พี่แมวเข้าใจผิด จะให้ปอเดินไปขึ้นตรงเพชรราม่า โห่

บอกพี่แมวอีกที ปออยู่พันธุ์ทิพย์ พี่แมว อ๋อ นั่ง 140

เออ แค่อยากได้ยินคำเนี้ย

คืนก่อนฝันถึงพี่แมวไง เลยโทรหาซะหน่อย

สบายดี คุณอดีตแฟนที่น่ารักของเรา ฮ่าฮ่า

แม้จะเลิกกัน แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนเป็นปกติ

แค่ความรู้สึกที่เรียกว่ารัก มันไม่เหมือนเดิม

ไม่ใช่ว่าเลิกกันแล้วเกลียดขี้หน้าเหมือน เพื่อนบางคนในภาค

ฮา

วันก่อนพ่อพูดกะปอว่า

"ชั้นโทรหาแก เพลงรอสายแก ทำไมมันเป็นเพลง อกหักๆ ฮะ"

เอิ้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์ แอบตกใจ เพลงรอสายมีตั้งหลายเพลง ทำไมพ่อมาเจอเพลงนั้น

เลยตอบพ่อไปว่า "เพลงฟรีอ่ะพ่อ มันมีให้ แต่ละเดือน"

แต่จริงๆ ตั้งใจโหลด ฮ่าฮ่า

พ่อกะแม่คงรู้

แต่เค้าไม่พูด

ก็ไดอารี่เล่มแดง มัน วางในห้องปอซะเปิดเผยขนาดนั้น

ไดอารี่เล่มนี้ก็ 3-4 ปีแระ

ยาวนานมากกกกกก

ขยันเขียนไดสุดๆ ฮ่าฮ่า

ทุกอย่างคืออดีต

รัก ก็เป็นอดีต

เพราะอดีต คือ เมื่อวาน

ส่วนปัจจุบันก็ดำเนินไป

ป.ล. อรหันต์ซัมเมอร์ ไม่ไหวจริงๆนะ พระหล่อขนาดนี้ เข้าวัดทุกวันอ่ะ

ป.ล.2 โอ้ว่านรก โอ้ว่านรก โอ้ว่านรกจะกินก๊าบาล 

คือวันพุธ เป็นวันที่รอคอยวันหนึ่งในรอบอาทิตย์เลยนะ

แต่กลายเป็นว่า วันนี้

รอคอย ป่าวประโยชน์

เสียใจหว่ะ

วันนี้ พอทำ ควิซ แคลได้บ้าง

ทำไม่ได้ ข้อนึง

ที่เหลือ ลอกเพื่อน 5555

คะแนน problem session ดิจิม่อน ออก

ก็ดี อันนึงได้เต็ม อันนึง แบบว่า เอิ่ม เต็ม 60 ได้ 47.5

ก็ดีมั้ง เทอมนี้จะเอา A ดิจิม่อน แต่ แคลไม่รู้จะได้เกรดอะไร

โคตร เสียใจ วันพุธของน้องปอ

ตกลงนี่ กุมีน้องรหัสใช่มั้ย ทำไมไม่ส่งใบประวัติพี่ซะที ห๊า

เด๋วปั๊ด ตัดสายเอา อิหนู

พรุ่งนี้ไปเอา notebook แล้ว ที่พันธุ์ทิพย์ ไปกะแม่

เบื่อนะ

ทำไมวะ

วันศุกร์ปล่อยผี มีเฟรชชี่ไนท์

กรี๊ด จะไปดูพี่บี้

รักพี่บี้สุดใจขาดดิ้นอ่ะ

ได้ข่าวว่าเหลือแต่โปรเจค ก็จบแระ อิอิ เป็นกำลังใจให้นะคะ คนหล่อ

วันนี้ อารมณ์ไม่ดีเพราะวันนี้ วันพุธ เกี่ยวมั้ย เนี่ย 5555

ทำงานก่อน

นะคะ

กุเปงลำยอง หยอ

ชีวิตนี้ วุ่นวายนัก

เรื่องมาก

เริ่ม เป็นคนขี้เบื่อ อีกแล้ว

ก็มันจริง

เบื่อที่จะฟัง เบื่อที่จะพูด เบื่อที่จะทำ เบื่อที่จะจำ

นั่งรถกลับบ้านกะฝ้าย

ฝ้ายถามว่า กลับทางพระราม 2 กะ ทางดาวคะนอง ทางไหนเร็วกว่า

ตอบฝ้ายว่า

ไม่รู้หรอก ไม่ได้จับเวลา แล้วก็ เรื่อยๆ ด้วย

มันเรื่อยๆ จริงๆนะ ปอว่า นั่งรถกลับบ้าน เป็นเวลา แสนสุขของปอ ในช่วงวัน

มันไม่ต้องคิดอะไรไง นั่งเรื่อยๆ ปล่อยอารมณ์ไป

สบายใจนะ พูดจริงๆ

มุมมองที่คนที่ไม่ได้กลับบ้านด้วยกันจะไม่รู้

ปอเบื่อ

เบื่อคน เบื่อการงาน เบื่อการเรียน

แต่ต้องอยู่กับมันอ่ะ ก็รู้นี่คือสังคม แต่เฮ่ย กูเบื่อ

อาจเป็นเพราะ ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีมั้ง

เลย เบื่อ

ปกติขี้เบื่ออยู่แล้ว เจอ อารมณ์ไม่ดีเข้าไป โอ้ว เบื่อ คูณ 10 เลย

อารมณ์ไม่ดีเพราะการงาน เพราะการเรียน เพราะบราบรา มากมาย

อะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจคิด

ก็ไม่ใช่นางฟ้า

อารมณ์หม่นหมอง

นั่งป่น แอสเซ่ อิ้งค์ ที่จะเอาลงเว็บ เขียนบทความเอง

แระเสือกรับมาเอง 2 อย่าง

หาเหาใส่หัว

พรุ่งนี้ มีคอนเซ้า โรส ตอนเที่ยง

สอบแคลตอนบ่าย

อินังหนูปอยังไม่ได้อ่านซักตัว

เยี่ยม

เหนื่อย

ป.ล. พรุ่งนี้วันพุธ