นภสร
113th
เพื่อใคร
คงเพื่อตัวเอง
มากกว่าหล่ะมั้ง
ไม่เข้าใจ
บางอย่างคงไม่เข้าใจ
ก็ไม่เข้าใจอย่างนี้ต่อไป เรื่อยๆ
สับสน
ก็ยังคงสับสนเรื่อยมา
ไม่มีคนไขปัญหาที่ค้างข้องใจ
มืดมน
ยังหาทางไปต่อไม่ได้
อยากได้แสงไฟส่องนำทาง
ซักคน
ที่อยู่ด้วยแล้วหัวเราะได้
ไม่ต้องช่วยแก้ปัญหาอะไร
แค่ทำให้ยิ้มได้ เพียงพอ
แค่นี้
ถ้าขอแค่ยืนอยู่ตรงนี้ก็ยังให้ไม่ได้
แล้วอย่างนี้จะยืนอยู่ตรงไหน
เอางี้ละกัน ลาไปจะได้สบายใจเทอ
บางคน
คงวุ่นวายเหมือนกัน
เห็นใจนะ แต่คิดดูเอาเองละกัน ว่าจะเอาไง
เร่งรีบ
ไม่ได้เร่งรีบอะไร ไม่ได้จะไปไหน
แค่เบื่อและล้าใจ นิดหน่อยเอง
อะไร
จะแคร์อะไรทำไมหล่ะ
ก็แค่เรา ต่างสับสน เหมือนกัน
ไม่ขอ
ไม่ได้ขอให้แคร์
ในเมื่อไม่รู้สึกอะไรแน่ๆ
ไม่ได้ขอให้แคร์และห่วงใยกัน
เพ้อ
แล้วกูนี่จะเพ้อไปถึงไหน
เมื่อไหร่จะไปจากตรงนี้ไกลๆ
แต่ถ้าไปแล้ว ไดนี้ร้างก็เยอะสิวะคะ
ป.ล. ปิ่วๆ เปนไดที่ไร้สาระโคตรๆ
ป.อ. กลอนที่ไร้ระเบียบมาก
ป.ฮ. ไม่ได้ตั้งใจจะเขียนแบบนี้เลยหว่ะ
ใช่ๆแพตอยู่วิดยามธ.
เทอหล่ะอยู่คนะอะไร
^^/